Porządek w wolierach: kto gdzie mieszka i dlaczego warto to zapisać

Woliera to nie tylko miejsce, to jednostka, która rozstrzyga, jakie ptaki się ze sobą stykają: decyduje o tym, co się razem rozmnaża i co się razem zaraża, a to czyni z niej pierwszą informację do utrzymania w aktualności.

Dwa pytania, na które odpowiada tylko plan

Gdy pojawia się problem zdrowotny, pierwsze pytanie nie brzmi „który ptak”, tylko „kto z nim był”. Bez aktualnego planu zajętości odpowiedź odtwarza się z pamięci, a pamięć zaokrągla.

Gdy lęg zaskakuje, pytanie jest to samo, tylko odwrócone: kto był w tej wolierze w chwili zniesienia. Wystarczy jeden ptak przeniesiony trzy tygodnie wcześniej i nigdzie nienotowany, aby pochodzenie stało się niewytłumaczalne.

Oba zastosowania mają wspólną cechę: dotyczą przeszłości. Plan istniejący tylko w chwili obecnej, jak tabliczka na drzwiach, nie odpowiada ani na jedno, ani na drugie.

Przeniesienie, gest zwykły i informacja utracona

Przeniesienie ptaka zajmuje dziesięć sekund i nie zostawia śladu. To najczęstszy gest w hodowli i najrzadziej zapisywany.

W ciągu sezonu te niezanotowane przeniesienia tworzą białe plamy: ptak, o którym myślimy, że został w parze, choć spędził miesiąc w grupie, woliera, którą uważaliśmy za opróżnioną przed leczeniem, choć zostały w niej dwa ptaki.

Żaden program nie odgadnie tych ruchów. Może natomiast sprawić, że ich zapis będzie na tyle szybki, by odbywał się przy samym geście, a nie wieczorem, gdy już się go nie pamięta.

Pojemność i przegęszczenie

Potrzebna przestrzeń różni się między gatunkami tak bardzo, że żadna liczba ogólna nie miałaby sensu: para kanarków i para dużych papug nie zajmują tej samej kubatury, a zalecenia różnią się między krajami i federacjami.

Wszędzie sprawdza się natomiast jedno: samemu ustalić pojemność każdej woliery i wiedzieć, kiedy się ją przekracza. Przegęszczenie rzadko widać w chwili, gdy się zadomawia; stwierdza się je później, po agresji i problemach zdrowotnych.

Co to zmienia w AviarySoft

Woliery układa się na planie, a każdy ptak jest do nich przypisany. Stopień zajętości czyta się jednym rzutem oka, w odniesieniu do pojemności, którą sam ustaliłeś dla każdej z nich, a nie do narzuconej normy.

Ruchy zostają przypisane do ptaków: na pytanie „kto z nim był” odpowiada się bez odtwarzania całego sezonu z pamięci.